De voorbije maanden is het leven van Celien Hermans op verschillende vlakken grondig veranderd. Met het overlijden van haar mama Margriet verloor ze immers veel meer dan alleen haar moeder. Margriet was haar beste vriendin, haar klankbord, haar collega en zakenpartner. Degene die ze belde met goed nieuws, slecht nieuws, nieuwe plannen of een liedje waarover ze haar mening wilde horen.

"Mama was mijn grootste fan, maar minstens even hard mijn grootste criticus. Ze was degene die ik voor zowat alles belde. Als ik iets nieuws had gemaakt, wilde ik weten wat zij ervan vond - en geloof me, als ze het niet goed vond, wist ik dat ook meteen", vertelt Celien. "Die vanzelfsprekendheid valt plots weg. Er zijn nog altijd zoveel momenten waarop ik automatisch denk: dit moet ik aan mama vertellen."

Toch overheerst voor Celien niet alleen het verdriet. Zo merkt ze, misschien zelfs meer dan ooit, hoeveel van Margriet in haarzelf zit. In haar humor, haar manier van relativeren, haar koppigheid, haar liefde voor muziek en steeds vaker ook in de manier waarop ze zelf op een podium staat.

"Ik hoor mezelf soms iets zeggen en denk dan: aiai, ik klink als ons moeder", lacht Celien. "Maar eigenlijk vind ik dat ondertussen één van de mooiste dingen die me kunnen overkomen." De ambitie is dan ook niet om de plaats van haar mama in te nemen. Die plaats kan en wil niemand invullen. Wel hoopt Celien een stukje verder te mogen wandelen op het pad dat Margriet mee voor haar heeft uitgestippeld.

De traan te veel

Ook op liefdesvlak kreeg Celien de afgelopen periode verschillende klappen te verwerken. Haar relatie liep stuk en daarbovenop kwam het verdriet van een liefde die er wel is, maar niet mogelijk blijkt te zijn. Verschillende soorten verlies, die op papier weinig met elkaar te maken hebben, maar uiteindelijk allemaal op dezelfde plek terechtkomen. Precies dat is waar haar nieuwe single 'Traan te veel' over gaat.

Het nummer gaat niet over één afscheid of één persoon. Het gaat over blijven doorgaan. Over sterk zijn, werken, lachen, op een podium stappen en er voor anderen zijn. Tot er plots dat ene moment komt waarop alles wat je al die tijd hebt gedragen, nét te veel wordt.

"Mama heeft van mij een sterke vrouw gemaakt", aldus Celien. "En ik haal ontzettend veel kracht uit optreden en uit muziek. Op een podium staan voelt voor mij ook helemaal niet alsof ik mijn verdriet wegduw, integendeel. Het is net één van de plekken waar ik heel dicht bij mezelf én bij haar kom. Maar sterk zijn wil natuurlijk niet zeggen dat je geen verdriet mag hebben. Soms stapelt alles zich gewoon even op. En dan is er die ene druppel, of in dit geval: die ene traan."

De woorden die ze zelf niet vond

Opvallend genoeg kwamen de eerste woorden voor dat gevoel niet van Celien zelf. Voor 'Traan te veel' vond ze een bijzondere muzikale bondgenoot in Joris Van Rossem, beter bekend als Metejoor. Hij schreef de basis van het nummer en werkte daarna samen met Celien nog verder aan de tekst om het helemaal bij haar verhaal te laten aansluiten.

Celien: "Ik schrijf zelf en normaal weet ik vrij goed wat ik wil vertellen. Maar deze keer kreeg ik het gewoon niet voor elkaar. Misschien omdat ik er zelf nog te middenin zat. Er waren zoveel verschillende emoties tegelijk dat ik niet eens wist waar te beginnen. En dan kwam Joris met dit nummer."

Wat Celien zelf niet in woorden kreeg, bleek Joris zowel tekstueel als muzikaal bijna feilloos te hebben aangevoeld. "Toen ik het hoorde, dacht ik echt: ja... dit is het. Dit is precies wat ik voel, maar zelf niet gezegd krijg. We hebben daarna samen nog aan de tekst gesleuteld en er nog meer van mijn eigen verhaal in gelegd, maar hij had de emotie zó juist gevangen. Niet alleen in zijn woorden, maar ook muzikaal."

Daarmee werd 'Traan te veel' geen klassieke afscheidssong en evenmin een nummer dat alleen over rouw gaat. Het werd een lied over verdriet in al zijn vormen. Over iemand missen die er nooit meer zal zijn, maar evengoed over iemand missen die er misschien nog wél is. Over proberen loslaten, terwijl je tegelijk sommige mensen voor altijd met je mee wilt dragen. En vooral: over toelaten dat je niet iedere dag sterk hoeft te zijn.

Precies daarin schuilt ook het universele karakter van het nummer. Want hoewel Celien vanuit haar eigen ervaringen zingt, zijn de gevoelens die ze beschrijft voor velen herkenbaar. Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met afscheid, teleurstelling, gemis of een liefde die anders loopt dan gehoopt. Soms gaat het om iemand die je definitief moet loslaten, soms om iemand die nog deel uitmaakt van je leven, maar niet meer op de manier die je zou willen. 'Traan te veel' geeft woorden aan die verschillende vormen van verdriet, zonder ze met elkaar te vergelijken. Het is een persoonlijk lied waarin ook anderen een stukje van hun eigen verhaal kunnen terugvinden.

"Ik denk dat mama de samenwerking met Joris geweldig zou vinden", zegt Celien. "Ze was altijd al grote fan van hem én Lisa, en hun grootvader zong vroeger samen met mama in het koor. De muzikale cirkel heeft zijn weg weer gevonden als je het mij vraagt."

Podiumgeluk

Dat optreden een belangrijke plaats inneemt in Celiens leven, bleek opnieuw de voorbije zomer. Ze stond veelvuldig op het podium en ook dit najaar blijft haar agenda goed gevuld. Net daar vindt ze, ondanks alles wat er de voorbije maanden gebeurd is, nog altijd ontzettend veel plezier en energie. Muziek maken, zingen en tussen de mensen staan, doet haar zichtbaar deugd.

Ook naar de zomer van 2027 kijkt Celien daarom met veel goesting uit. In juli en augustus wil ze opnieuw volop solo de baan op. Geen geplande zomershows maar gewoon doen wat ze het liefste doet: optreden. Met vertrouwde nummers zoals 'Lekker blijven hangen', haar eigen repertoire en vanaf nu ook 'Traan te veel'.

Over Margriet zegt Celien tot slot: "Ik kan alleen maar hopen dat ik haar fier maak met wat ik nu doe. En als ik één ding zeker weet - en iedereen die mama gekend heeft zal mij daarin gelijk geven - dan is het dat zij absoluut zou willen dat ik mijn muziek en mijn carrière verderzet. Ze zou waarschijnlijk de eerste zijn om te zeggen: Allez kom. Genoeg gezeverd. Werken."

Die typische nuchterheid wil Celien ook zelf blijven vasthouden. Verdriet mag er zijn. Gemis ook. Maar daarnaast mag er ook gelachen, geleefd, gewerkt, liefgehad en vooral gezongen worden.