Aan de oorsprong van dit album ligt een openbaring die Guido ervoer bij het paviljoen der menselijke driften in het Brusselse Jubelpark. Daar, bij het fameuze marmeren reliëf van Jef Lambeaux, zag hij verliefdheid en jeugd, zonden en kwellingen, met in het midden Pietje de Dood die heerst over het aardse bestaan. Het was voor Guido direct duidelijk hoe zijn nieuwe album moest gaan heten.

Op 'Het paviljoen der menselijke driften' vinden we twaalf liederen met een lach en een traan, die de genoegens en het leed van het leven treffend weergeven. Guido duikt daarbij ook in zijn eigen verleden: op 'Pearly Spencer' grijpt hij bijvoorbeeld terug naar zijn beginperiode als straatzanger op pleinen en in kroegen in Antwerpen. Ook bevat het album een herbewerking van 'Droevig is deze wereld' uit 1989, de eerste song die Guido ooit opnam en dat de laatste jaren een belangrijk nummer geworden tijdens zijn optredens. Op deze nieuwe versie wordt hij vergezeld door prachtige a capella-zang van The Bonnie Blues en een slepend steelgitaar-arrangement van Bart Vervaeck.

Naast eigen nummers verrast Guido op zijn album met een cover van 'El bandido' van Will Tura en brengt hij een eerbetoon aan Mary Servaes-Bey, die als de Zangeres Zonder Naam uitgroeide tot de koningin van het Nederlandse levenslied. Guido zingt maar liefst vier van haar liedjes: het legendarische 'Witte rozen', de door Johnny Hoes geschreven nummers 'En ze lachte' en 'Bloeiende twijgen', en het bijzondere 'Als ik je zon niet kan wezen', waarin de zangeres zelf ook postuum te horen is.

'Het paviljoen der menselijke driften' kwam tot stand in Studio Bobonne in Ekeren, waar Guido ervaren muzikanten om zich heen verzamelde. Nu het songschrijven overgenomen wordt door AI en muziek steeds meer uit doosjes en minder uit samenspel ontstaat, is het een statement om te kiezen voor mensen die nog weten wat een mellotron, een pedal steel, een harmonium en een Farfisa-orgel zijn. Immers: geen echte emoties zonder echte instrumenten. Het resultaat is een snedig geluid, variërend van wenende gitaren tot strelende orgels en van zalvende koortjes tot een Mexicaanse accordeon.