Op zijn zeventiende kon Udo zijn hoofd niet bij zijn examens houden. Daarin bleef maar één naam door zijn hoofd spoken: Yamina, een meisje uit zijn klas.
"Ik was zo hopeloos verliefd dat ik mijn vijfde jaar moest overdoen", vertelt Udo. "Het jaar daarna zagen we elkaar enkel nog buiten de lessen, maar Yamina bleef een plek behouden die niemand anders kon innemen. Dit voelde intenser dan het gevoel voor mijn nieuwe schoollief. Iets onuitgesproken. Een gevoel dat je op die leeftijd niet altijd in woorden kan vatten. Maar, zoals dat vaak gaat na het middelbaar, gingen we elk onze eigen weg."

Meer dan dertig jaar later voelt Udo nog af en toe de behoefte om naar zijn roots terug te keren. Hij begon zijn gedachten en gevoelens daarbij vast te leggen in een vlog op zijn Instagram-pagina. De straten, de plekken: ze verdwenen uit zijn leven, maar niet uit zijn hart. Zo ook Yamina. Hij besloot een lied over haar te schrijven als ode aan de pure, onschuldige en onontgonnen liefde van toen.

Inmiddels is Udo al ruim twintig jaar onafgebroken bezig met het schrijven en componeren van muziek. Niet alleen voor zijn eigen zangcarrière, maar ook voor talloze collega-artiesten. Daarnaast voelt hij zich op de Vlaamse podia nog altijd als een vis in het water. Zo duikt hij vanaf dit najaar (samen met Erik Goossens, Ann Van den Broeck en Mathieu Engels) opnieuw de theaters in met de voorstelling '100 jaar kleinkunst'. Deze voorstelling, die al in 2024 in première ging, is een eerbetoon aan de melancholieke deuntjes en protestliederen van vroeger, maar ook aan de tijdloze meesterwerken van hedendaagse kleinkunstartiesten. Van Wim Sonneveld tot Wannes Van de Velde en van Boudewijn de Groot tot Willem Vermandere: alle grootheden krijgen van Udo en zijn vrienden hun welverdiende plek.